افطاریهای میلیونی
از اساسیترین فلسفههای اسلام برای برقراری رمضان و روزهداری در طول این ماه که البته در خیلی از ادیان و آیینها هم با کیفیت مشابه یا متفاوت وجود داره، تجربۀ مستمر تشنگی و گرسنگی واسۀ از یاد نبردن حس گرسنگی و تشنگی فقرا و اقشار ضعیف جامعه هست تا توجه و کمک به این اقشار از نظر روزه داران دور نشه و اونچه که در یه ماه برای پولدارها و ثروتمندان دشوار به نظر میرسه، واسۀ فقیران در تمام سال در جریان نباشه. در کنار این، افطارهای رمضان فرصتیه برای صلۀ رحم و دیدار و حتی آشتی با دوستان و آشنایان که اخیراً در سطوح سیاسی کشور هم باب شده. اتفاقی که در سایر اوقات به واسطۀ مشغله و گرفتاریها شاید چندان آسون نباشه، اما در این ماه با سفرههای افطاری، زمینهاش فراهمتر از سایر ماههای قبل میشه. با وجود ثوابهای زیادی که در احادیث و روایات ما در مورد افطاری دادن مطرح شده، اما آفتهای زیادی نیز در این زمینه در سالهای اخیر شکل گرفته که تناسب چندانی با آموزههای دینی ما نداره.
یکی از مهمترین این آفتها، تبدیل شدن افطاری به یه امر تجملاتیه که متأسفانه در یه دهۀ اخیر در حال باب شدنه. در چنین افطاریهایی که به محافل اقتصادی و سیاسی هم محدود نمیشه و بین عموم مردم هم در حال ترویجه، سفرۀ افطار آنچنان وسیع و مملو از انواع پیشغذاها، غذاهای اصلی و دسرها میشه که حاضران در کنار سفره، توان صرف این حجم غذا رو ندارن و به اسراف رو میارن. این افطارها لزوماً به میزبانی خونههای روزه داران هم محدود نمیشه و در ماه مبارک رمضان، نرخ منوی افطار برخی رستورانهای مشهور به مراتب از گرونترین غذاهاشون هم بیشتر میشه. افطاریهای رمضان امسال تا بیش از 70 هزار تومان برای هر نفر سرو میشه که البته منوی آنچنان فوق العادهای هم نداره و با این حساب افطاری 100 نفر در چنین رستورانهایی برابر با حقوق یه سال یه کارمنده ساده هست! چنین اتفاقی هرچند غیرقابل انکاره و به هر صورت بعضیا برای به رخ کشیدن پولشون به دیگران، ترجیح میدن چنین هزینههایی داشته باشن اما بهرحال با فلسفه ماه مبارک رمضان، در تناقض آشکاره.
در مواقعی مثل ماه رمضان که اختلاف طبقاتی پررنگ میشه، طبیعتاً چیزی که مورد توجه قرار نمیگیره، توجه به فلسفۀ معنایی گرسنگیه که در فصل تابستان متحمل میشیم. تجربهای که با چنین افطارهایی و کاهش شدید فعالیتها و استراحت مداوم، اساساً به دست نمیاد. متأسفانه بعضیا در طول ماه رمضان نه تنها گرسنگی و تشنگی رو حتی یه لحظه تجربه نمیکنن که صرفاً از این فرصت هم برای فخرفروشی و به رخ کشیدن میزان ثروتشون پیش دوستان و آشناهاشون بهره میبرن! شاید یه مقدار تفکر لازم باشه تا حداقل در این ماه، سفرههامون رو نه به قصد نخوردن که به قصد درست خوردن، کوچکتر بگیریم و باقی مونده رو به مستمندان اختصاص بدیم. بیشک سفره های میلیونی در این رمضان هم پهن میشه، اما حتی اگه یکی از این سفرهها به حد کفایت کوچیک بشه و سهمی هم به نیازمندان برسه، میتونیم بگیم اتفاق بزرگی افتاده...
