تو هر شب
نواخته می شوی در ادراک این پیانو
تا اسباب سربلندی سمفونی خاطرات مردی شوی
که ملودی تنهایی اش
از برکت یکتایی نامت تقدس گرفته است...
تکلیف این نت ها روشن است
آنقدر در یاد تو ریتم می گیرند
تا دل تنهایی کمی باز شود
بالاخره تو یک روز
از راه خواهی رسید
و سراغ ترانه هایی را خواهی گرفت
که روی ضرباهنگ خاطرات مان جان گرفته اند...
+ نوشته شده در دوشنبه سی ام دی ۱۳۹۲ ساعت توسط علی
