اگه بخوای دقیق بشی همه چیز از اواخر ترم شروع میشه. وقتی که نمرات درخشان، یکی یکی توی سامانه سایت دانشگاه ثبت موقت میشن و با دیدن شون برق از سرت می پره. خیلی ها در وهله اول استاد رو مقصر می دونن که چرا با اینطور نمره دادن داره ازمون انتقام می گیره. تعداد کمی هم هستن که خودشون رو مقصر می دونن؛ که چرا بیشتر نخوندن، چرا همه جزوه ها رو گذاشتن برای شب امتحان، چرا یه ترم رو الکی الکی گذروندن و... نمرات ثبت نهایی میشه و با دیدن معدل کل پایین، افسوس می خوری که چرا بیشتر تلاش نکردی. اینجاست که به خودت قول میدی از ترم بعد هر شب بشینی و درسهای همون روز رو بخونی و مرور کنی. اما بستگی به اراده ها، پایبندی به این قولها هم فرق می کنه. خیلی ها تا آخر ترم به قولی که به خودشون دادن عمل می کنن و البته خیلی بیشترها از قاعده «روز از نو و روزی از نو» پیروی می کنن.

سر جلسه امتحان هستی... هرچی سؤالات رو می خونی بیشتر گیچ میشی. خدایا آخه این چه درس مزخرفیه؟ این چه استادیه؟ این چه سؤالاتیه؟ نکنه اشتباهی اومدم سر جلسه امتحان؟ یه نگاه به اطرافت می کنی؛ ولی نه! اینا همکلاسی های خودم هستن که دارن تند و تند به سؤالات جواب میدن. حالا چیکار کنم؟... یه فکری به ذهنش خطور می کنه. اگه توی برگه امتحانی یه چند خظ برای استاد بنویسم و ازش بخوام که کمکم کنه این درس رو نیفتم حتماً به دادم می رسه. آره! استاد خوبیه... و نامه نوشتن برای استاد در برگه امتحانی شروع میشه... حالا ننویس و کی بنویس!... نمونه چنین صحنه هایی رو در دوران امتحانات به وفور در اطراف مون می بینم. نامه نوشتن های عاجزانه ای که این روزا به شدت بین دانشجوها اپیدمی شده و استادها رو حسابی کلافه کرده. دانشجویانی که در برگه امتحانی از استاد فقط تقاضای پاس شدن و دادن نمره 10 رو دارن. دلایلی هم که در توجیه درخواست از استادان مطرح میشه در نوع خودش جالبه: دیشب حالم به هم خورد، بابام توی بیمارستانه و عمل جراحی داشت و من مجبور شدم تا آخر وقت پیشش باشم، توی یه شرکت بصورت پاره وقت کار می کنم و نتونستم درس بخونم و...

استادان در مواجهه با این عریضه های دانشجویی به دو دسته تقسیم میشن: یه دسته که این کار رو زرنگ بازی دانشجوها می دونن حتی غلط املایی هم از این نامه ها می گیرن و توجهی به محتوای اون نمی کنن! دسته دوم هم استادانی هستن که فقط در برخی شرایط خاص به این نامه ها ترتیب اثر میدن. تجربه نشون داده که دانشجوها از این شیوه نمره گرفتن دست برنمی دارن و این ماجرا همچنان ادامه داره. اما همون طور که همه مون می دونیم در بسیاری مواقع، استادان نه تنها توجهی به این نامه ها ندارن بلکه شاید تنها با یه لبخند ساده یا تکان دادن سری از روی تأسف از کنار این نامه ها بی توجه میگذرن و تنها بر اساس پاسخهای سئوالات به دانشجوها نمره میدن.

خیلی از دانشجوها هم هستن که اقدام به نوشتن نامه کتبی در برگه امتحانی نمی کنن و مرحله تقاضای عاجزانه از استاد رو به بعد از ثبت نمره در سامانه و بصورت حضوری در اتاق استاد موکول می کنن. تجربه ثابت کرده که شیوه دوم نمره گرفتن بسیار تأثیر گذارتر از شیوه اوله. در شیوه دوم گرفتن حالات معصومانه و شکست خورده به خود و همچنین چرب زبانی ها و تملق هایی در وصف فضایل و اخلاقیات و دانش بی حد و حصر استاد وجود داره که این شیوه رو مؤثرتر از شیوه اول کرده. خلاصه این روزها که استادان در حال تصحیح برگه های امتحانی هستن، نمره گرفتن های دانشجویی به شیوه های مختلف همراه و همگام با دگرگونی های روزمره تغییر کرده و هر روز شاهد ترفندهای مختلفی برای نمره گرفتن از طرف آینده سازان مملکت هستیم. شاید به همین خاطره که به ما میگن دانشجو!