به همین سادگی

تا حالا شده بطور اتفاقی زبون تون رو گاز بگیرین؟ درد زیادی داره، نه؟ درد اصلاً پدیده خوشایندی نیست. همین مطلب در مورد تاول روی انگشت پا که باعث لنگیدن ما میشه هم صادقه. اما چی میشد اگه درد رو احساس نمی کردیم؟ در این صورت همیشه این امکان وجود داشت که یه تکه از زبون مون رو گاز بگیریم یا پوست قسمتی از بدن مون در حموم بسوزه! دردهای جسمی سیستم اخطار با ارزشی هستن که از آسیب بیشتر جلوگیری می کنن و به ما میگن: «بهتره کاری رو که می کنی ادامه ندی!» دردهای روحی و احساسی هم پیغام مشابهی دارن و به ما میگن: «بهتره که روش فکر کردنت رو عوض کنی!»

طبیعیه که بطور موقتی عصبانی شیم، حسادت بورزیم یا رنجیده خاطر شیم اما اگه این احساسات دائمی شدن، باید این پیامها رو ازشون بگیریم: انتظار نداشته باش که دیگران رو کنترل کنی، انتظار نداشته باش که دیگران مثل تو رفتار کنن، برای خوشحال شدن به دیگران دل نبند و... وقتی که طرز فکرمون رو عوض نکنیم همون درد و رنج رو احساس می کنیم و بعد میگیم: «اما حق با منه!» ولی متأسفانه حتی اگه حق به جانب ما باشه کمکی نمی کنه. تاول روی پامون بهمون این پیام رو میده که باید کفشمون رو عوض کنیم. درد و رنج، احساسی که مثل تاول روی مغزه، بهمون این پیام رو میده که باید طرز فکرمون رو عوض کنیم. در یه کلام چه درد و رنج جسمی داشته باشیم و چه روحی، اگه به همون کار یا طرز فکر قبلی ادامه بدیم، آسیب بیشتری می بینیم.