به همین سادگی

در مراسم هایی چون نماز جمعه و نماز اعیاد فطر و قربان همواره دیدن نرده های آهنین برایم آزار دهنده است. نرده هایی که میان مسئولین اجرایی و باقی جماعت تعبیه می کنند. اصلاً کدامین الزام ایجاب می کند که کارگزاران حکومتی حتماً باید در ردیف جلو بنشینند؟ آیا صف اول vip است؟ این دیوار حائل بازنمای جدایی مسئولین اجرایی از عامه مردم است. مسئولینی که به دلیلی موهوم خود را از موهبتی به نام ویژگی برخوردار کرده اند. همین ویژگی هاست که بی عدالتی را بازتولید می کند. شاید مسخره باشد که میان این همه مسائل و معضل به این مساله به ظاهر پیش پا افتاده گیر داده ام. بی عدالتی از همین ویژگی قائل شدن های پیش پا افتاده آغاز می شود. وقتی جایگاه جلوس آقایان اختصاصی شد درب ورودشان هم اختصاصی می شود و این اختصاص ها سر از اختصاص رانت ها و معادن در می آورد.

اگر این گونه جدا کردن ها و دیوار کشیدن ها روزی با توجیه مسائل امنیتی و حفاظتی صورت می گرفت امروز ثمری جز دوری و بی اعتمادی در پی ندارد. اولاً که وجود بعضی از مسئولین برای دشمنان نظام آنقدر پر برکت است که لزومی به ترورشان نمی بینند! ثانیاً تروریست اگر بخواهد ترور کند کارش را خوب بلد است و کشیدن چند نرده آهنین و درب اختصاصی مانعی برایش محسوب نمی شود. ثالثاً اگر خطر ترور نیز وجود داشته باشد مسئولین هم باید در این احساس خطر با مردم همسان باشند. اگر ترور خطرناک است برای همه مردم خطرناک است و نه فقط برای صاحب منصبان! گفتمان انقلاب هم به هیچ شخصی وابسته نیست که با ترور از بین برود. ترورهای اول انقلاب به خوبی این قضیه را عیان کرده است. اصلاً اگر مسئولین ما از ترور شدن می ترسند همان بهتر که مسئولیت را رها کنند!