ما را به تدریج عادت داده اند به این که مرتب سطح انتظارات و توقعات مان را کاهش دهیم. وقتی از فامیل، همکار، همسایه، فلان مسئول، فلان آشنا، فلان رسانه، فلان نهاد، فلان فروشگاه، فلان دانشگاه، فلان کارخانه و انواع فلان ها و فلان فلان شده های دیگر که پیرامون ما را احاطه کرده اند توقع زیادی نداشته باشیم که دیگر شکایتی هم در کار نخواهد بود.

از همینی که داریم خیلی هم راضی خواهیم بود چون هر لحظه به این می اندیشیم که از این بدتر هم امکان دارد بشود. غیر از این است؟! بنابر این با تعریفی از خوشبختی که آن را معادل «بی نیازی» می داند قاعدتاً رفته رفته به نهایت خوشبختی نزدیک می شویم و همین خیال همه مان را راحت می کند. کسی مخالفتی دارد؟ بعید می دانم!