به همین سادگی

آخرین باری که واسه تفریح رفتیم بیرون حدود یه هفته پیش بود که دقیقاً مصادف شده بود با بارش شهابی برساوشی. اون شب واقعاً از مشاهده اون همه شهاب لذت بردیم و یاد دورانی که زندگیم همش شده بود نجوم، برام تازه شد. البته تعداد شهاب ها چندان چشمگیر نبود، در مقایسه با سال 83 که موفق به مشاهده بیش از 1000 شهاب شدیم! بارش شهابی برساوشی هرسال در حدود 21 مردادماه اتفاق میفته که از بخش شمالی صورت فلکی برساوش جدا میشه. نقطه نورباران خیلی نزدیک به ستاره گامای برساووش هست. واقعاً دیدنیه. شهاب های این بارش معمولاً درخشنده اند و گاهی در آسمان شعله ور میشن و با برافروختگی به سمت زمین میان. علت بوجود اومدن این بارش، عبور زمین از مسیر عبور دنباله دار سویفت- تاتل هست.

در این تصویر رد دو شهاب رو می تونین مشاهده کنین. حدود ۱۰ دقیقه نوردهی کرده ام.

اون شب تلسکوپ رو هم برده بودم اما فرصت نشد از این یار شفیق شبهای تابستانی و زمستانیم استفاده بکنم. لیست بلند بالایی از اجرام سماوی رو تهیه کرده بودم که باید اون شب رصدشون می کردم اما نشد. دیشب این فرصت پیش اومد که دوباره سری به آسمان شب، این طبیعت فراموش شده بزنم. حقیقتاً در این سالها بهم اثبات شده که دنیای نجوم و بخصوص دنیای رصد آماتوری علاوه بر جذابیت و لذت فراوانی که داره، یه آرامش خاصی رو به انسان میده. اینکه تو به نظاره شکوه آفرینش در فاصله هزاران سال نوری از خودت می نشینی و از مشاهده این همه عظمت و بزرگی کائنات، اشک توی چشمات حلقه میزنه... اونقدر لذت بخشه که تا تجربه اش نکنین، درک نمی کنین که من چی میگم.

بنده و رفیق شفیقم!

دیشب با تاریک شدن هوا مثلث تابستانی شامل نسر واقع، دنب و نسرطایر در افق بالای سر خودنمایی می کردن. ستاره سرخگون سماک رامح کم کم به پایین افق غربی فرو می رفت و ستاره های اصلی دب اکبر در افق پایین سمت شمال غربی قرار گرفته بودند. هنوز قلب العقرب در جبهه جنوب غربی تلألو داشت و در سمت شرق، چهارگوش اسب بالدار و بدنبال آن ستاره های صورت فلکی زن زنجیری در حال طلوع بودند. انگار که همه شان من رو به میهمانی خودشون دعوت کرده بودند!